شهیدهای ما قبر ندارند .تاریخ شهادت هم ندارند.محل شهادتشان را گرچه همه میدانند  و بیشترشان وانمود میکنند هیچوقت حرفی از شهیدان ما نشنیده اند.

شهید های ما هیچ خیابانی به نامشان نیست.هیچ مدرسه ای هم.

شهید های انها همه خیابان ها را پر کرده اند .اصلا شهر را کرده اند قبرستان .

شهید های ما انقلاب کردند ،عکس شهید های انها توی میدان انقلاب است.اصلا انقلاب ما را به اسم خودشان ضیط کردند و هی شهید هایشان را کوبیدند توی سر ما…انگار نه که ما هم همانقدر شهید داده بودیم.

شهید های ما دانشگاه تهران را کردند سمبل ازادی …روی دیوار ها همه اش یاد شهیدان انها را گرامی داشته اند .

شهید های ما ممنوع است سر خاکشان رفتن. خاکشان را دارند میکنند پارک .شهید های انها اسم قبرستان قدیمی همه شهر ها  را هم به نفعشان تغییر داده اند به گلزار…

شهید های انها همه کتاب های تاریخ مدرسه را پر کرده اند .شهید های ما انگار نه انگار بوده اند توی ساختن این تاریخ…شهید های ما تاریخ ندارند.

شهید های ما موقع مرگ اشهد نگفته اند.غسل نشده اند .کفن ندارند .قبر هم. بنیاد هم ندارند.اصلا نمیشود برایشان یک مراسم ساده خانوادگی هم برگزار کرد.

اما با همه اینها دلم برای شهید های انها میسوزد.بچه های جوانی که حتی نمیدانستند برای چی دارند میجنگند.کارمند های محافظه کاری که برای از دست ندادن کارشان جانشان را از دست دادند.مبارزانی که باور کرده بودند  باید کشورشان ار از دست بعث کافر نجات بدهندودلم برای شهید های خودمان هم میسوزد.شهید های انها احتمال میدادند که توی جبهه زیر گلوله ادم ممکن است شهید بشود.اما خیلی از شهید های ما فکر نمیکردند فروختن یک روزنامه ممکن است به قیمت جانشان تمام بشود.

شده ایم مدیون شهید هایی که حتی با جنگشان موافق هم نبودیم .

شهید های انها خیلی هایشان  باعث خیر شدند که دور و بری هایشان دانشگاه بروند ..شغل دولتی پیدا کنند .خانه بگیرند..وام ، ماشین قسطی…

شهید های ما برای ما هیچ منفعتی ندارند.منفعت؟ سال ها اگرمی فهمیدند با شهید های ما نسبتی داری کارت از دست میدادی…برای همین است که  بودنشان افتخار است چون نسبت داشتن باهاشان هیچ منفعتی ندارد.

اما این روزها فهمیده ام که من از جنس انها نیستم .فهمیدم دلم برای شهید های انها هم می سوزد. می دانم که اسم خیابان …سنگ قبر مرمری و مستمری نمی تواند جای پدر یا فرزند را برایشان بگیرد.میدانم که خیلی هایشان جوان تر از این بودند که بتوانند ایدئولوژیک به قضیه نگاه کنند.که بهشان فرصت بزرگ شدن ندادند .که اینقدر شستشوی مغزیشان دادن که شدند پله ترقی یک مشت ادم دیگر. اینقدر قصه هایشان را دستمالی کردند که دیگر هیچ بچه ای نمیخواهد قبل از خواب قهرمانی هایشان را بشنود.اینقدر کردندشان توی حلق ملت که همه اسم های قدیمی خیابانها را به اسمهای جدید ترجیح میدهند.

ما حداقل از روز اول میدانیم کجا ایستاده ایم. شهید هایمان هم .میدانستند که قهرمانی در کار نخواهد بودبرای همین شاید قهرمان شدند .قصه شدند  تک تکشان.

اعدام ادم ها کار کثیفی است.اسمش هر چه میخواهد باشد…فرستادن جمعیشان روی مین،

به رگبار بستنشان توی زندان یا توی خیابان ، به دار کشیدنشان حتی توی ملا عام…به هر جرمی.

 

حالا دوباره تاریخ دارد یکجورهایی تکرار میشود.که به شهدای این روزها اجازه برگزاری مراسم در مسجد را نمیدهند…. اجازه تشییع جنازه را نمیدهند .یادمان باشد،ما اجازه لازم نداریم.ما تشییع جنازه هم لازم نداریم .شهیدهای ما خیلی سال است که این چیز ها را پشت سر گذاشته اند . ماها نیازی به سهمیه ، وام و تمجیدهای دروغینی که بوی خون میدهند نداریم. شهید های ما بدون اینکه خیابانی به نامشان باشد…بدون یادبود های زورکی قهرمانند .