“من در لحظه تاریخی سوگند اوباما به طور زنده شرکت کردم.وقتی اوباما از پله ها پایین امد سوگند خورد که در مقام رئیس جمهور برای اعتلال امریکا تلاش کند من انجا بودم .ملیون ها پرچم کوچک در هوا تکان میخورد و اوباما با ان صدای گرم می گفت: سال هاست که ما منتظریم.اکنون وقت برخاستن است….جهان تغییر کرده است و ما هم باید همراه ان تغییر کنیم”

اخر تصویر امریکایی بود نه؟  انهایی که با دید انتقادی به برنامه نگاه نمیکنند احتمالا تصویر بالا را دیده اند ..گریه مردم..پرچم ها…نمیتوانید حتی تصورش را هم بکنید که چه تصویر پوپولیستی ای بود.امریکایی ترین برنامه ممکن را ترتیب داده بودند . دو تا دختر اوباما امدند…میشل بعد امد .. با یک حالت کول …از این مدل های امریکایی که میخواهند خیلی خوش برخورد باشند و به حد مرگ تصنعیند و بعد هم خود اوباما…همه چیز ایتقدر امریکایی …اینقدر تصنعی بود که حال ادم را به هم میزد .اینکه اوباما بعد از قرائت سوگند زنش را بغل کرد و بوسید و اینکه بر عکس بوش و زنش که خیلی رفتارشان با هم رسمی بود این دو تا همه اش دست همدیگر را گرفته بودند.( باور کن حتی از من و تو هم رفتارشان لوس تر بود) اخر تصویر زوج خوشبخت امریکایی.

پشت این تصویر اما چیز های دیگری بود.فاحشه ها در این روزها بیرون امدنشان ممنوع بود.خیابان خواب ها را به گرمخانه هایی در حومه شهر انتقال داده بودند و تعداد نیروهای امنیتی که مراسم را اداره میکردند به نقل از روزنامه های اسپانیایی بیشتر از تعدادی بود که در کل کشور افغانستان هستند.کسی حق نداشت چتر..کوله…یا کالسکه بچه داخل محوطه بیاورد.

سخنرانی اوباما اینقدر تکراری بود( بخصوص برای ماها که داریم سی سال است از این متن های پوپولیستی گوش میکنیم ) که من میتوانستم جمله بعدیش را حدس بزنم.

خلاصه از ان برنامه های اخر امریکایی نخ نما بود….

اهان چیز بامزه اش تپق زدن اوباما بود وقتی جان رابرتز  جای کلمات جمله اول سوگند نامه را عوض کرد..اوباما یک لحظه مکث کرد…و با تعجب  و یک کم گیج به جان رابرتز نگاه کرد. جان رابرتز جمله را دوباره به صورت اولیه بیان کرد …و اوباما این بار ورژن دست ساز جان رابرتز را تکرار کرد و بدون تپق زدن تا اخر سوگند نامه را خواند.