امشب داشتم توی یوتوب  میگشتم و تصادفا یکعالمه فیلم قدیمی از شیلی بیدا کردم.فیلم قدیمی از کنسرت گروه کیلاپایون…گروه محبوب من که  دو تا آهنگ معروف انقلاب شیلی را خوانده اند.باید اصل و ترجه اهنگ ها را بگذارم روی وبلاگم.اما ترجمه هایم را گذاشته ام ایران برای همین باید دوباره ترجمه شان کنم و قطعا کمی طول می کشد.

کنسرت های قدیمی و بعدش کنسرت های جدید کیلا پایون را دیدم و باز  برای هزارمین بار…برای النده بزرگترین عشق زندگیم  گریه کردم….برای مردان گروه کیلاپایون  که هنوز بعد از گذشت این همه سال با این همه عشق سرود می خوانند و برای تمام  آن مشت های گره کرده ای که همصدا با آن ها می خواندند : پیروز خواهیم شد.آینده از آن سوسیالیست ها خواهد بود.

 برای یازده سپتامبر 1973 و تمام ان ارزوهای بر باد رفته گریه کردم.

دلم می خواهد بروم شیلی …دلم می خواهد جلوی کاخ لا مونه دا توی سانتیاگو بایستم ومشتم را بالا ببرم  و همراه جمعیت سرود  بخوانم.دلم می خواهد زمان به عقب برگردد.بروم شیلی کنار آلنده ،مرد محبوبم کار کنم…شاید به مترجم احتیاج داشته باشد…دلم می خواهد روز 11 سپتامبر کنارش بایستم و همانطور که سرود کیلا پایون از رادیو ماخایه نس بخش می شود..همانطور که دیوار های شهرفرو می ریزند بهش بگویم ..نگران هیچ چیز نباش خلق متحد هر گز شکست نخواهند خورد….راهت حتما ادامه می یابد….دلم می خواهد کنارسالوادور آلنده بمیرم.